iiyama G-Master Red Eagle GCB2784HSU review: voordelige gaming monitor

De wereld van pc gaming lonkt continu naar console gamers, die op inmiddels redelijk oude apparaten zitten. Normaal gesproken een mooi moment om de overstap te wagen, ware het niet dat pc gaming duurder dan ooit is. Dat is te danken aan de tech bros, die hun AI datacenters volstouwen met werkgeheugen en snelle flashopslag. De makers daarvan kunnen de vraag amper aan, en consumenten trekken aan het kortste eind. Wat te doen? Welnu, kijk eens naar een nieuw scherm. Dát hoeft namelijk helemaal niet duur te zijn, getuige ook de iiyama G-Master Red Eagle GCB2784HSU - onderwerp van deze review.

iiyama G-Master Red Eagle GCB2784HSU: meer voor minder

De afgelopen vijf jaar is er veel veranderd in wat je voor 150 euro kan kopen als gaming monitor. Destijds had je het over een instapmodel van 24 inch (61 cm), dat misschien net 165 beelden per seconde kon tonen. Nu levert iiyama je voor hetzelfde bedrag een in hoogte verstelbare 27-inch (68,6 cm) monitor met een kek gebogen paneel en een beloofde beeldsnelheid van 240 beelden per seconde. Recent nam iiyama ook zijn interface onderhanden, waardoor die weer wat meer bij de tijd en 'gaming' oogt op deze 'Red Eagle'. Dat is de aanduiding die het merk hanteert voor de eigen gaming beeldschermen met een hoge snelheid.

Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat de concurrentie ook niet stil heeft gezeten. Als ik in een bekende prijsvergelijker filter op monitoren tot 160 euro met een diagonaal van 27 inch, valt op dat een paar prijsstunters zelfs modellen met qhd-resolutie bieden. En hoewel pakweg de helft van de selectie net als iiyama gebruikmaakt van een contrastrijk va-paneel, levert de andere helft zowaar ook een ips-paneel. Dat presteert in de regel nog wat beter voor games. Zo heeft iiyama ook de eigen G-Master GB2771HSU-B1 - een 240Hz ips-monitor, maar dan vlak in plaats van gebogen. En sommige concurrenten beloven nóg hogere snelheden (tot wel 280 Hz) of een nog groter scherm (van 31,5 inch) - voor nóg minder geld.

Daarbij moet wel opgemerkt worden, de meeste van die concurrenten zijn niet in hoogte verstelbaar. Ze staan op een simpele voet. Nemen we dit mee als vereist vergelijkingmateriaal, dan blijven er op moment van schrijven 10 alternatieven over, waarvan twee van iiyama zelf. Ook dan is de concurrentie nog stevig, zoals altijd in de wereld van monitoren. Sommige modellen zijn sneller, andere goedkoper - en ook ips als paneeltechniek blijft een optie. Alleen, de concurrentie stuurde ons dit keer geen scherm - dat deed iiyama. Tijd om te kijken wat je met deze betaalbare gaming monitor in huis haalt.

Unboxing, design en ingebruikname

De iiyama GCB2784HSU zit efficiënt verpakt in een platte kartonnen doos. Dat is mogelijk door de voet te gedemonteerd in drie stukken te leveren. Die zitten alle in plastic verpakt op een eigen schaal in de doos, die weer op de schaal ligt met het paneel. Dat zit ook in flink wat plastic verpakt. Toch valt vooral op dat de schalen waarin alles ligt van eierdozenkarton zijn, niet van piepschuim. Dat verdient veel lof, want piepschuim is geen fijn materiaal. Zowel niet om producten uit te halen, als om af te voeren, als voor het milieu. Ook prettig is dat iiyama de vereiste kabels meelevert. Het zou nog wel wat minder plastic mogen gebruiken, maar dit is een stap in de goede richting, vergeleken met een paar jaar geleden.

Het assembleren van de GCB2784HSU is ondertussen een eitje, waarwij ik maar op één hobbeltje stuitte. Dat betreft een vriendelijk meeleverd kruiskopschroevendraaiertje. Dat is én niet nodig, én zat geplakt op een plek waar ik 't niet verwachtte: de contactplaat die je in het paneel steekt. Aanvankelijk zag ik 't kleinood niet, maar toen het geheel niet wilde passen, was al gauw duidelijk wat er aan de hand was. Na het verwijderen paste het wel, al heb ik wel eens een soepeler klikmechanisme onder de vingers gehad. Maar goed, omdat je alle schroeven zonder gereedschap kan aandraaien, had iiyama zich deze moeite kunnen besparen.

Qua design is de GCB2784HSU vergelijkbaar met veel andere iiyama monitoren. De voet is aan de brede kant, maar niet heel diep. Bovendien is hij niet massief. Dat maakt het scherm lekker licht en eenvoudig verplaatsbaar. Door de breedte staat het alsnog stabiel. Voor gamers die graag dicht op het scherm kruipen is de geringe diepte een bonus, al is de vorm van de basisplaat niet optimaal voor een schuin liggend toetsenbord. Plek zat voor een muis, in elk geval.

Vermeldenswaard: het scherm is riant in hoogte verstelbaar. Ook kan het kantelen en zwenken op de voet. Voor wie wil is ook roteren mogelijk, maar dankzij de kijkhoeken en de curve van het va-paneel zien we dat niet veel mensen doen. Voor het aansluiten van kabels is de extra versteloptie wel heel handig. Ingebruiknemen is verder een kwestie van voeding en beeldkabel inprikken, en aanzetten.

Aansluitingen van de iiyama G-Master GCB2784HSU

Op een monitor in de budgetcategorie - en daar reken ik dit model wel toe - moet je geen overdad aan aansluitmogelijkheden verwachten. De full hd-resolutie stelt ook geen heel hoge eisen, zelfs niet in combinatie met de hoge beeldsnelheid. Aan de achterzijde tref je dus twee hdmi 2.0-aansluitingen, een displayport 1.4-ingang. Een simpele (480 Mbit/s) usb hub met twee downstream aansluitingen is een mooie bonus.

De G-Master GCB2784HSU heeft ook ingebouwde luidsprekers, met 2x 2 watt versterkervermogen. Opmerkelijk genoeg iets wat je op veel duurdere monitoren vaak niet aantreft. Nu moet je ook niets verwachten van die speakers, maar het kan maar net handig zijn. Een 3,5 mm audio-uitgang is er ook. Alle aansluitingen steken recht naar onderen, wat het eenvoudiger maakt om kabels strak weg te leiden. Op het vlak van kabelmanagement is er alleen een simpel clipje onderaan de verticale drager. Wie het strak wil hebben, moet met tie-wraps aan de slag.

Interface en bediening

De GCB2784HSU laat zijn on-screen menu bedienen met een kleine joystick achter de rechterzijkant van het scherm. Het menu open je door er een keer op te drukken. Dan zie je een raster met acht opties - waar je alleen horizontaal door kan bewegen. De joystick omhoog of omlaag bewegen laat je niet van regel wisselen, maar sluit het menu weer. De navigatie is verder vergelijkbaar net niet helemaal intuïtief. Er is vaak net een klik meer nodig dan je denkt, voor je een instelling daadwerkelijk kunt aanpassen. Het went redelijk vlot.

Sinds de laatste keer dat ik een G-Master menu zag is het iets opgefrist. De vorm is niet meer rechthoekig, en er zitten wat vrolijk contrasterende oranje en gele accenten bij het blauw. De opbouw en functies zijn echter onveranderd.  Die delen de G-Master en ProLite schermen meestal, wat kostenefficiënt is - maar ook betekent dat de gaming functies niet altijd even vlot bij de hand zijn. Het is positief dat de overdrive-instelling direct in het eerste (beeld) menu zitten. Daar kan je ook helderheid en contrast aanpassen. 

Overige beeldinstellingen zitten vier menu opties verder naar beneden - na invoer, audio en gebruikersinstellingen. De opties zijn overigens zeer basaal. Onder 'Image adjust' vind je dan weer een serie presets (onder I-Style Color). Kortom, qua indeling valt hier winst te behalen.

Gameprestaties van de iiyama G-Master GCB2784HSU

Deze monitor maakt gebruik van een zogeheten va-paneel. Va staat voor vertical aligment; het beschrijft hoe de vloeibare kristallen zijn ingedeeld en hoe ze bewegen om licht door te laten van de lichtbron van het scherm. In dit geval is dat een rij led-lampjes aan een van de schermranden. Een voordeel van de va-indeling is dat de kristallen veel licht kunnen tegenhouden, omdat ze in gesloten toestand als een soort dakpannen over elkaar liggen.  En dat zorgt weer voor een hoog contrast: zwart oogt lekker zwart.

Een nadeel is dat ze niet altijd even vlot bewegen in reactie op een spanningsverandering. Dat is iets dat voor alle monitoren op basis van deze versie van lcd-techniek opgaat. Er is wel een mouw aan te passen, door contrast in te leveren. Samsung is daar met name goed in. iiyama kiest voor een hoog contrast, maar daardoor zien we in de responstijd tests ook de bekende va-karakteristiek. Hoewel sommige transities tussen grijstinten heel snel gaan, lopen sommige ook veel langzamer. Dat zien we ook in onze testmetingen met osrtt.

Concreet verloopt iets minder dan 50 procent van de 30 gemeten overgangen tussen wit-, zwart- en grijstinten met voldoende snelheid, om de beloofde 240 beelden per seconde te tonen. Met name transities in donkere grijstinten gaan langzaam. Hoe langzaam? Bij een 240Hz-signaal is de traagste overgang 17,1 milliseconden. Dat is meer dan vier keer zo langzaam als de voor 240 Hz vereiste 4,17 ms. Waarom kan de fabrikant dan toch schermen met '0,7 ms responstijd'? Omdat de overgang van rgb 204 naar 255 (van lichtgrijs naar helemaal wit) met ongeveer die snelheid verloopt. Zo gaat het helaas bij alle monitorfabrikanten: opgegeven responstijden zijn een best case scenario. Tenzij je een game in de sneeuw speelt met een personage in een lichtgrijs trainingspak, zal de realiteit vaak anders uitpakken.

Optimalisatie mogelijk, met grenzen

Om een completer beeld te krijgen van de prestaties van het scherm, heb ik het ook getest met 165 Hz. Dat levert een duidelijke verbetering op. De stijging naar 53,3% 'in window' lijkt misschien klein, maar de langzaamste transitie is nog 'maar' 13,5 ms - waarmee je iets meer dan 1 frame achterloopt op het signaal, dat bij deze snelheid immers 6,06 ms per frame toestaat. Dus ghosting en black smearing nemen aanmerkelijk af. Opvallend genoeg is er ook wat meer overshoot, maar het is nog acceptabel. 

De overdrive van het scherm staat standaard op stand 3 (op een schaal van 0-5). Die levert de beste resultaten op, want 4 zorgt al voor aanmerkelijk meer overshoot. Overdrive stand 2 is voor 165 Hz een betere keuze, dan halen we 67% 'in window' en is de langzaamste transities niet nog langzamer. De beeldsnelheid verder verlagen naar 144 Hz levert geen winst op bij overdrive-stand 3. Sterker, het 'in window' percentage nam dan weer af. Ook op deze snelheid is overdrive-stand 2 beter, dan kom je uit op iets meer dan 70 procent 'in window'. 

Wat betekent het allemaal in de praktijk? Bovenal, dat je rekening moet houden met enige ghosting. Zeker als je meer dan 200 beelden per seconde aanlevert. Dit is helaas conform verwachting en inherent aan de gebruikte techniek. Voor snelle shooters is een scherm als dit, hoe hoog de ondersteunde beeldsnelheid ook, niet de beste keuze. Wat het echter ook betekent, is dat het scherm aangeleverde beelden overwegend snel kan tonen. Dus ook als je met zeg 120 beelden per seconde speelt, zullen veel beelden sneller weergegeven worden dan met de 8,3 ms die hiervoor vereist is. Dat levert een vloeiender speelervaring op, en dat is zeker ook wat waard. Voor games die wat minder leunen op hele snelle beelden kan je dan ook prima uit de voeten met de GCB2784HSU. 

Input lag: onverwacht hoog

De invoervertraging, oftewel input lag, valt onverwacht hoog uit. Onverwacht omdat dit voor de meeste monitoren geen groot obstakel is. Zeker op gaming monitoren zien we hier meestal geen lange wachttijden. De GCB2784HSU laat een on-display vertraging noteren van gemiddeld 15 à 16 ms. Dat komt neer op bijna 4 frames bij de native verversingsfrequentie. De totale input lag bedraagt tussen de 20 en 23 ms, afhankelijk van de instelling waarin ik meet. Dat heb ik in diverse instellingen gedaan, waaronder na een reset, in de FPS Gaming preset, met en zonder G-Sync (het scherm is officieel niet G-Sync compatible, maar zoals meestal werkt het wel). 

De uitkomsten zijn uniform: de input lag is hoger dan wenselijk voor een gaming scherm. Dat moet ik wel nuanceren: 16 ms is heel kort, en de meeste mensen zullen dit niet merken. Onze tv reviewer noteert zo'n waarde doorgaans als goed tot uitstekend. Aan de andere kant test ik genoeg gaming monitoren met aanzienlijk minder invoervertraging. Voor game(r)s die razendsnelle reacties vereisen is dit te hoog. Nu zou ik deze monitor daar ook vanwege de responstijden niet voor aanraden, maar het moet vermeld worden. 

Beeldkwaliteit van de iiyama G-Master GCB2784HSU

Hoe zit het met de beeldkwaliteit los van de snelheid? Om te beginnen is het goed om een paar randvoorwaarden te schetsen, waar dit scherm zich aan te houden heeft. De combinatie van een 27-inch (68,6 cm) diagonaal en een full hd-resolutie (1920x1080 pixels) levert een redelijk grofkorrelig beeld op. Met een pixeldichtheid van 82 ppi moet je niet te dicht erop gaan zitten, want dan worden pixels storend zichtbaar. Zeker voor tekstverwerking, programma's met fijne details zoals dunne lijntjes of graduele kleurtransities is het niet de beste combinatie. Ik zou altijd een qhd-resolutie adviseren voor deze diagonaal, maar die is in deze prijsklasse vooralsnog zeldzaam. Een voordeel van de lage ppi-waarde is dat alles lekker groot getoond wordt. De leesbril hoeft niet direct op.

Een andere randvoorwaarde is de paneeltechniek, wederom. Va zorgt, zoal schreven we al, voor hoge contrasten. Het heeft echter ook niet de beste kijkhoeken. Dat betekent dat als je schuin van boven naar het scherm kijkt, het relatief flets oogt. Zodra je er recht voor zit, verdwijnt dat nadeel. De vrij sterke kromming zorgt er bovendien voor dat ook de zijkanten niet noemenswaardig verkleuren. 

Binnen die randvoorwaarden is het interessant te zien wat iiyama ermee heeft gedaan qua afstelling. Dat meten we met een colorimeter en Portrait Displays' Calman Ultimate. De volledige testresultaten vind je in de tabel, hier bespreek ik de voornaamste bevindingen.

Hoog contrast, matige kalibratie

In de eerste plaats zien we inderdaad een fraai contrast, ruim 4500:1. Dat draagt bij aan de kleurervaring en zorgt voor impactvolle beelden. Verder bekijken van de resultaten wijst uit dat het scherm uit de doos niet bijster geweldig gekalibreerd is. Vooral de grijsafwijking is teleurstellend hoog. Dat lijkt een bewuste keuze, want door de rgb-balans wordt een helderheid van 400 nits behaald. De prijs: een sterk en zichtbaar groenzweeem, ook bij lagere helderheiden. De kleurdekking is ruimer dan sRGB en toont dan ook goed verzadigd, maar de 90% van de DCI-P3 kleurruimte wordt niet behaald. Opvallend, want in hdr is dat wel zo - meer daarover verderop. 

Het bijstellen van de rgb-balans met een custom kleurtemperatuur (rood 49, groen 47, blauw 46) levert een fors betere weergave van grijstinten. Daardoor vallen alle metingen beter uit. De keerzijde, een kleine reductie in maximale helderheid (naar pakweg 366 nits) en contrast (naar iets boven de 4000:1). Helaas is niet te garanderen dat precies deze instelling voor elke GCB2784HSU dezelfde verbetering brengt. Mijn ervaring met testen van iiyama-schermen is wel dat zelfs een aanpassing op het oog met 'minder groen' al een stap vooruit oplevert in meetbare beeldkwaliteit.

Er is een sRGB-modus, die vreemd genoeg als alternatieve kleurtemperatuur in het kleurmenuis gestopt, naast warm, koel en normaal. Waarom, dat mag Joost weten. De logische plek zou zijn in een overzicht met presets, zoals iiyama biedt in het 'i-Style' menu dat het sinds jaar en dag in zijn monitoren stopt. De sRGB-modus is niet aan te bevelen, want de kleurafwijking is niet noemenswaardig kleiner - bovenal is de sRGB-kleurruimte niet goed afgekaderd, waardoor je ook in deze modus oververzadigde kleuren ziet.

Hoe erg is het allemaal onder de streep? Enerzijds, niet enorm. De gemiddelde kleurafwijking op basis van de dE2000-norm is rond de 3, wat voor de meeste mensen niet zichtbaar is. De grijsafwijking is wel fors hoger en met het blote oog zichtbaar. De afwijkingen zijn met name niet acceptabel omdat de rest van de markt het gewoon beter doet. Ook in het instapsegment is een 'dE <2' oftewel een afwijking kleiner dan 2 de norm aan het worden. 

HDR op de G-Master GCB2784HSU

De iiyama G-Master GCB2784HSU ondersteunt een hdr-signaal, maar je moet in het on-screen menu wel met de hand de hdr-modus activeren. Dat is opmerkelijk, want vrijwel elke andere monitor die ik de afgelopen vijf jaar getest heb, schakelt automatisch over zodra een hdr10-signaal binnenkomt. Het is weinig gebruiksvriendelijk, maar de meerwaarde van hdr is op een scherm als dit beperkt. De piekhelderheid is immers niet heel hoog, en er is geen fijnmazige local dimming.

Toch is het interessant eens te kijken hoe zo'n instap-iiyama het ervan afbrengt in hdr. Het resultaat valt eigenlijk niet tegen. De gedekte kleurruimte is zowaar groter dan in sdr. En de grijsafwijking is kleiner. De gemiddelde kleurafwijking valt daardoor ook wat lager uit. Het is allemaal zeker niet van topniveau, maar eigenlijk wel beter dan in sdr. 

Dat geldt opmerkelijk genoeg ook voor de responstijden - die zijn in hdr net wat beter dan in sdr, iets wat ik bij meerdere frequenties en op verschillende momenten heb gecheckt. Enorm veel scheelt het niet, maar het va-paneel kan alle beetjes gebruiken. 

Conclusie

De iiyama G-Master GCB2784HSU zit in druk vaarwater: rond dit bedrag heb je als gamer heel veel keuze. Die wordt verder bemoeilijkt door aanbiedingen en acties van hoger gepositioneerde modellen. De vraagprijs is zeker niet hoog, maar voor hetzelfde bedrag koop je ook opties met een ips-paneel, een grotere schermdiagonaal of een hogere beeldsnelheid. Of een combinatie van die zaken, óf de prijs valt nog lager uit. Waarom dan voor deze iiyama kiezen?

In elk geval is de verstelbaarheid een positief punt. iiyama levert voor dit bedrag een uitstekend verstelbare monitor, zowel qua hoogte, zwenken als kantelen. Het gaat bijkans té soepel, maar je zit wel goed voor het scherm. Dat is belangrijk, zeker voor lange gamesessies. Het design neemt lekker weinig diepte in op het bureau, dus je kan dichtbij zitten met je toetsenbord. Ook is de uitrusting best compleet, met een usb hubje en ingebouwde speakers. 

Voor gaming is het scherm best geschikt, met wel de belangrijke kanttekening dat je in snelle, donkere shooters niet de beste ervaring krijgt. Met andere woorden: geen scherm voor Doom, om maar een voorbeeld te noemen. Rustiger open world adventures en rpg's, strategiegames of titels met helderder beelden zullen er fraaier uitzien. Het hoge va-contrast heeft nu eenmaal zijn prijs in responstijden. De matige input lag is wel een minpunt. Ook dat zit het spelen van games die vragen om zeer snelle reacties in de weg.

Qua kleurafstelling is het scherm niet meer dan middelmatig te noemen - de meerderheid van de concurrentie doet dit echt beter. Of je er veel van merkt in games? Vermoedelijk valt dat wel mee. Het groenzweem zou mij wel storen in apps met witte vensters - Office bijvoorbeeld, ik doe niet aan dark mode - maar dat is niet het primaire gebruiksdoel van deze monitor.

Positief is ten slotte hoe iiyama het scherm levert: overwegend milieuvriendelijk verpakt (wat minder plastic folie mag nog wel), eenvoudig te assembleren en snel in gebruik te nemen. Het on-screen menu heeft een leuke lik verf gekregen, maar is in essentie niet veranderd. Het is niet het slechtste in zijn soort, maar diverse concurrenten doen ook dit beter. 

Al bij al maakt het de iiyama G-Master GCB2784HSU tot een scherm dat zich niet weet te onderscheiden. Het doet wat je ervan mag verwachten, en gaat nergens echt de mist in (nu ja, behalve bij de sRGB-modus en de input lag). Maar het is ook niet de beste keuze, en iiyama heeft ook in eigen stal sterke alternatieven. De GB2771HSU bijvoorbeeld, die hetzelfde kost en dezelfde snelheid belooft, maar dan op een ips-paneel. Minder contrast, maar vermoedelijk ook meer echte snelheid.