ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller review: een Pro game controller met weinig liefde voor console gamers

Twee jaar terug besprak ik de ROG Raikiri Pro, een 200 euro kostende bedrade (!) game controller van Asus voor Xbox en PC. Daar was ik niet onverdeeld enthousiast over. Toen het bedrijf afgelopen Gamescom een nieuwe, draadloze opvolger aankondigden, was de vraag natuurlijk of het nu wél de roos weet te treffen. Deze ROG Raikiri II mag dan wel geen 'Pro' meer in de naam hebben, het blijft alleen al door zijn prijsstelling een model dat hoge verwachtingen oproept.

ROG Raikiri II: niet meer Pro, wel nog duurder

Het is in elk geval toe te juichen dat Asus het niet na een poging opgeeft, maar dat ligt ook niet echt in de aard van het bedrijf. Als gamer die sinds begin jaren negentig meeloopt, kan ik dat alleen maar waarderen. Tegelijkertijd heb ik in al die jaren ook geleerd dat een fijne gamepad niet zozeer bijzonder hoeft te zijn. Goed in de hand liggen, fijne knoppen en snel reagerende pookjes: dat is het recept voor een  winnaar in mijn boekje.

Het knopgevoel is nu juist waar de schoen wringt bij de ROG Raikiri II, maar daarmee lopen we op de zaken vooruit. Om bij de basis te beginnen: hoewel Asus het dit keer nadrukkeljik géén 'Pro' noemt, is de ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller alleen al door zijn prijsstelling een zogenaamde pro- of elite-controller. Zoals de naam duidelijk aangeeft niet alleen bestemd voor pc-gamers, maar ook voor Xbox Series-consoles. Over die prijsstelling: officieel kost hij 269 euro, online zie ik 'm vanaf pakweg 225 euro. Dat is een stuk meer nog dan waarvoor de voorganger over de toonbank ging - ook nog eens veel meer dan Microsoft voor zijn Elite-controllers vraagt.

Dat de Raikiri II in tegenstelling tot de Raikiri Pro wél draadloos te gebruiken is met een Xbox, is een kleine pleister op die wonde. Dat werkt overigens met een aparte ontvanger die je in de Xbox console moet steken - ondersteuning voor Microsofts eigen draadloze protocol blijft kennelijk nog altijd verboten voor derden.

ROG Raikiri II: ontwerp en comfort

Er zijn meer verschillen met de voorganger. Die Raikiri Pro was behoorlijk uniek in zijn ontwerp. Achterop zaten cool uitziende, maar lastig te bereiken knoppen. Voorop troffen we een uniek, maar weinig zinvol oled-paneeltje met daarop tekst en controllerinformatie. Toevallig heeft Anbernic rond het schrijven van deze review ook een gamepad met schermpje aangekondigd, maar van een echte trend kunnen we nog niet spreken.

<

Met de ROG Raikiri II keert Asus terug naar de basis. Dat houdt in: weg met het display, waardoor alle knoppen en pookjes de ruimte krijgen en elkaar niet in de weg zitten. De rugknopjes hebben bovendien een veel logischere positie gekregen en rusten nu onder je middel- en ringvingers. Ze zitten precies op de plek waar je de handgrepen vasthoudt. Je hoeft daardoor geen moeite te doen om ze in te drukken. Dat zijn alvast twee flinke verbeteringen.

Over het algemeen ligt de controller heel comfortabel in de hand. Qua formaat en gewicht doet het niet onder voor een reguliere Xbox Series-controller, waardoor die voor menig Xbox-gamer snel vertrouwd aanvoelt. De gladde grepen zijn misschien even wennen, zeker wanneer je het ruwe plastic van het origineel gewend bent. Verder zit er op de zijkanten een streep led-verlichting die onder meer de batterijstatus kan weergeven, als je dat zo instelt.

Zoals je mag verwachten in deze prijsklasse levert Asus bij de Raikiri II een aantal accessoires - maar ook weer niet zoveel. Je krijgt er een riante beschermhoes bij, waar tevens een draadloze lader in zit. Dit is een loszittende module, waardoor je die ook buiten de hoes kunt gebruiken. Verder krijg je er een lange usb-c-kabel en twee extra duimkappen bij en… dat was het. Wat we missen - en wel verwachten - zijn alternatieven om d-pad en sticks aan te passen. Dat is bij de Elite-controller van Microsoft toch rianter bedeeld.

Microschakelaars: smaak of superieur?

So far, so good. Wat echter doorslaggevend zal zijn, is jouw voorkeur voor het type knoppen. Zelf ben ik van de overtuiging (en waarschijnlijk ook generatie, inmiddels…) dat een rubberen membraan onder de knoppen veel beter aanvoelt dan de microschakelaars. En laat dat laatste nu zijn wat je in de ROG Raikiri II aantreft. Dit type buttons heeft als voordeel dat ze een razendsnelle reactietijd hebben, vergelijkbaar met muisknoppen. De keerzijde: ze leveren in op de beleving.

En ja, die beleving is persoonlijk, maar dat maakt het testen van controllers ook zulk leuk werk. Want allerlei (kleine) dingen kunnen ervoor zorgen dat ik iets wel of niet kan waarderen, terwijl jij misschien het tegenovergestelde vindt. Aan mij dan de taak dat goed over te brengen, zodat je hier zelf een gedegen beslissing over kunt maken. Microschakelaars zijn wat mij betreft een splijtzwam: je houdt ervan, of je wordt er niet warm of koud van. Ik behoor tot de laatste categorie.

Veel professionele gamers zijn ervan overtuigd dat microschakelaars superieur zijn, maar in mijn boekje is het echt een kwestie van smaak. Ja, uit tests blijkt dat je enkele microseconden sneller reageert met dit soort knoppen en op het allerhoogste niveau maakt dat ongetwijfeld verschil. Voor iemand zoals ik, die ruim 116 uur aan games als The Outer Worlds 2 kan besteden (zoals ik deed met de Raikiri II), is dat echt niet zo belangrijk. Dan heb ik liever knopjes die vertrouwd voelen.

Gevoelige knoppen

Helaas voor mij heeft Asus élke knop op de ROG Raikiri II voorzien van die muisknopjes (die niet alleen voelen, maar ook klinken als muisknopjes, wat mettertijd best vervelend wordt). Dat de buttons zo snel reageren levert zo nu en dan ook wat frustraties op. In The Outer Worlds 2 zet je bijvoorbeeld je zaklamp aan met de d-pad omhoog. Vanwege de hoge gevoeligheid heb ik die veel te vaak onbedoeld in- en uitgeschakeld wanneer ik de linkerpook bedien, of het menu wil openen met de selectknop.

Daarnaast heb ik besloten de vier achterknoppen uitgeschakeld te houden, vanwege dezelfde gevoeligheid. Omdat je grip er zo perfect op valt, druk je ze ook constant per abuis is. Ze bieden totaal geen weerstand en vallen, zoals gezegd, perfect onder je vingers, waardoor je ze ook niet echt elders kunt laten rusten. In stressvolle gamesituaties knijp ik nog wel eens in mijn controller en dat betekent dan dat ik ineens vier acties tegelijkertijd uitvoer. Dat is echt super onhandig.

Bovendien heeft de vierpuntdruktoets ook een wat magere draaicirkel, als je het mij vraagt. Je voelt hem wel onder je duim draaien, maar het effect is heel subtiel. Het muisklikgeluid bevestigt wel je handeling en na verloop van tijd leer je erop te vertrouwen dat het goed komt, maar fijn is anders. Dit is dus precies wat ik bedoel met smaak: microschakelaars reageren vlot en doen precies waarvoor ze bedoeld zijn – maar ze bieden geen fijn gevoel onder je vingers.

Joysticks met TMR: wél een verbetering

De knoppen mogen me niet kunnen bekoren, waar ik wel veel waardering voor heb zijn de sticks op de ROG Raikiri II. Deze maken gebruik van tmr-technologie. Die afkorting staat, zoals eerder uitgelegd, voor tunneling magnetoresistance. Aan die technologie kunnen we een achtergrondartikel wijden; waar het op neerkomt, is dat dit de opvolger van hall effect-sticks is. Daarmee registreren ze de stickpositie niet met fysieke contacten, maar met magneten. Dat maakt ze sijtvaster, en in deze uitvoering preciezer, zonder meer energie te verbruiken. Sterker nog: tmr-technologie verbruikt minder stroom dan hall effect. 

Pc-gamers halen hier nog meer uit dan Xbox-fans, omdat de pollingfrequentie op pc hoger is dan op de Microsoft-console (1000 vs. 250 Hz). Dit werkt zowel bedraad als draadloos op de computer. De vraag is wat je daarvan merkt als doorsnee gamer. De reguliere Xbox Series-controller moet het doen met 125 Hz, heb je daar wel eens wat van gemerkt? Ja, dit is allemaal op technisch niveau beter; maar of je er echt wat aan hebt, is een tweede.

De pookjes zelf zijn hoe dan ook puik. Die draaien ontzettend soepel om hun as en laten zich moeiteloos indrukken. Dat geldt zeker ook voor de schouderknoppen en trekkers. Die laatstgenoemde kun je op twee manieren instellen: drukgevoelig of als microschakelaar. Voor shooters kan dat laatste handig zijn, maar voor de rest gaat mijn voorkeur uit naar de eerste mogelijkheid. Ze bieden weinig weerstand, maar voelen wel heel precies aan.

Drie programma's voor één controller

Wat niet meehelpt is dat je twee programma’s nodig hebt voor het beheer van de ROG Raikiri II. Of eigenlijk drie. Voor het updaten kun je terecht in de Armoury Crate (de standaard gamingsoftware van het bedrijf), terwijl je voor de meeste instellingen de webomgeving Gear Link gebruikt. Daar pas je een hoop aan, zoals dead zones voor triggers en pookjes, hoe de sticks je bewegingen registeren, het trilniveau en wat de extra knoppen doen.

Verder pas je hiermee de led-verlichting in. Je hebt de keuze uit wat kleurrijke patronen of je maakt dit onderdeel functioneel door de batterijstatus te presenteren. Groen is goed, blauw is opletten en rood is bijna leeg – ook kan de ASUS ROG Raikiri II gaan knipperen wanneer het tijd is om op te laden. Dit is leuk bedacht, maar het heeft ook iets doms. Je handen zitten namelijk om de led-verlichting op de grepen heen, waardoor je die bijna nooit ziet. Het rgb-logo op de bovenkant is daar nuttiger voor. De andere leds verbruiken alleen maar onnodig extra stroom.

Eventuele aanpassingen kun je opslaan binnen een digitaal profiel, zodat je snel kunt wisselen wanneer dat nodig is. Alleen biedt de controller zelf geen optie om van profiel te wisselen. Daar heb je dus een pc voor nodig. Verder kun je geen macro’s, turbomodus of snelkoppelingen instellen en heb je een derde app nodig voor basale functionaliteit.

Want alleen met de Xbox Accessoires-applicatie (de Xbox-versie van de app) kun je de overige knoppen aanpassen. Dan kun je zeggen dat A verandert in LB of d-pad omhoog de selectknop vertegenwoordigt (om maar twee voorbeelden te geven). ASUS denkt misschien: waarom zelf die opties aanbieden wanneer Microsoft dat al goed doet. Dat zal best, maar voor de gebruiker voelt dit wel heel gefragmenteerd en onoverzichtelijk. Zeker als die hier dik 200 euro voor heeft betaald.

Conclusie

Om met het positieve te beginnen: de ROG Raikiri II lost een flink probleem van de voorganger op. Hij werkt namelijk gewoon draadloos met een Xbox Series X|S console. Weliswaar met een dongle, maar dat is dan maar zo. Daarnaast zorgt het weglaten van het overbodige schermpje voor een betere indeling en zijn de knoppen achterop beter bereikbaar. Ten slotte zijn de joysticks met tmr-techniek en de naar wens instelbare trekkers en rugknoppen uitstekend. 

Dan is er het hete hangijzer, in elk geval voor mij: de knoptechniek. Wie goed gaat op microschakelaars of als professionele gamer elke microseconde belangrijk vindt, zal de ROG Raikiri II wellicht voldoende bekoren om de hoge prijs te rechtvaardigen. Het is wat dat betreft echt een game controller met een pc-achtergrond, waar snelheid en hoge nauwkeurigheid traditioneel belangrijker zijn in met muis en toetsenbord aangedreven genres. Voor wie uit de consolewereld komt en hecht aan analoog knopgevoel biedt de Raikiri II een koude kermis. De hair trigger respons is dan eerder gewoon een nadeel. 

Tot zover zou je kunnen spreken van een hate it or love it propositie, maar dan is er de prijs en wat Asus ervoor biedt. Dat is niet alleen een vrij karig aanbod aan accessoires (vergelijk het eens met iets als de Victrix, of gewoon de standaard Elite-controller van Microsoft) en aanpasbaarheid. Het is ook qua software-ervaring ondermaats. Zeker voor iets dat 'Xbox' in de naam heeft en dus nadrukkelijk óók op console gamers gericht is. Drie toepassingen om de functies te benutten? Dat is gewoon niet goed te praten. Asus kan echt wel beter. Knopaanpassingen moeten gewoon in dezelfde app als waar je firmware updates mee doet of de verlichting aanpast. En ja, die moet je ook gewoon op de controller kunnen laden en daarop met een knopje of schuifje tussen profielen kunnen switchen. 

Na meer dan 120 uur met de Raikiri II blijft vooral een hele gewone indruk achter. Prima ding, solide, goede techniek - maar dit is niet wat ik een pro-controller zou noemen. Daarvoor voelt die te normaal. Nu doet Asus dat ook niet, maar het hangt er wel een Pro-prijskaartje aan. Bovenal voelt het vooral als een technisch apparaat dat weinig oog heeft voor de console gamer, toch een andere doelgroep dan Asus' vertrouwde pc-wereld. Van Asus verwachten we méér meedenken met gamers, ook console gamers. Zeker voor dit geld.