Sony WF-1000XM6 review: vooral de noise-cancelling is beter

Sony lanceert inmiddels klokvast elk twee jaar een update voor zijn duurste en naar eigen zeggen beste draadloze oordoppen. Op de Sony WF-1000XM6 hebben we iets langer moeten wachten, maar het gaat dan ook om een grondige vernieuwing. Andere merken doen toch vaker aan een incrementele verbetering. Hier is dat anders. Het design, de techniek en de gebruikte drivers zijn allemaal anders dan bij de drie jaar oude WF-1000XM5, zo viel te horen tijdens een internationaal persevent in de Daft Studios bij Malmedy in België. 

De prijs blijft hetzelfde: 300 euro. Of eigenlijk iets lager: de WF-1000XM5 werd in 2023 geïntroduceerd voor 320 euro. Dat is al meteen een leuk beginpunt. De Sony WF-1000XM6 is daarmee even duur als de JBL Tour Pro 3, en iets goedkoper dan de Bose QuietComfort Ultra Earbuds. Voorname concurrenten Apple Airpods Pro 3 en de Bowers & Wilkins Pi6 zijn dan weer stukken minder prijzig. 

Techniek van de Sony WF-1000XM6: blijft trouw aan LDAC

De Sony WF-1000XM6 brengt veel (unieke) functionaliteit, van speciale luistermodi tot instellingen die zich aanpassen afhankelijk van de locatie. De noise-cancelling zou beter moeten zijn, dankzij de stap naar acht microfoons en een betere signaalverwerking hiervan met de nieuwe QN3e-chip. Sony is naast fabrikant van complete oordoppen ook leverancier van NC-chipsets aan derden, dus het is geen toeval dat het Japanse merk hier zo’n nadruk op legt.

Wellicht net omdat Sony zelf voor de chips zorgt, blijft de WF-1000XM6 zoals de voorganger resoluut inzetten op de LDAC-codec. Geen aptX Lossless dus, iets dat rivalen zoals van Bose en Bowers & Wilkins wél ondersteunen door bij Qualcomm te winkelen. Bluetooth LE met LC3 staat wel op het menu. Hiervoor kiezen detactiveert een hele reeks functies (waaronder ruimtelijk geluid). Auracast werkt eens na het activeren van de LE-modus, wat niet eenvoudig gaat. Meerdere keren opnieuw pairen was vereist, eer een 'LE' schakelaar in het Android-menu verscheen. Met die actief komen de Auracast-functies ook beschikbaar.  

Uitstekende accuduur

De WF-1000XM5 was een topper qua batterijleven en dat verandert niet bij de M6. Een accuduur van 8 uur met NC ingeschakeld is uitstekend. De Sony’s halen dat ook. De iets grotere laadcase brengt het naar maximaal 24 uur. Zonder NC moeten respectievelijk 12 en 36 uur haalbaar zijn. Opladen van de oordoppen van 0 naar 100 procent duurt 2 uur, maar tien minuutjes bijladen tijdens de lunch voegt al een uur luisteren op de teller bij.

360 Reality Audio blijft een ding bij Sony-hoofdtelefoons. Nu Tidal de ondersteuning voor 360RA geschrapt heeft, is er wel echt weinig draagvlak voor dit formaat. We hebben het tijdens het testen maar links laten liggen. Er zijn nog enkele functies die eerder nice-to-have zijn, die lieten we ook links liggen. Waaronder de scènefunctie die de werking aanpast aan locaties en het tracken van wat je beluistert. Sommige van die zaken vereisen trouwens dat je inlogt met een Sony-account; gegevens worden dan in de cloud bewaard.

Design van de Sony WF-1000XM6: kleiner, maar ook zwaarder

Sony streeft met dit premiummodel naar topklasse NC, wat dopjes die in de gehoorgang gaan onvermijdelijk maakt. Wie van een lossere pasvorm houdt, moet elders zoeken. Bij de Linkbuds Clip bijvoorbeeld, of oortjes met een model zoals de AirPods 4. Die leveren alleen niet dezelfde afdichting als echte in-ears zoals de WF-1000XM6. 

De organisch gevormde toestellen zelf zijn behoorlijk klein, al zitten ze niet in de buurt van echte mini’s, waarbij ik bijvoorbeeld meteen denk aan de Google Pixel Buds 2a die ook op de testbank liggen. Vanuit welke hoek je de Sony’s ziet, is wel heel bepalend hoe ze overkomen. Kijk je er recht op, dan is het profiel van de WF-1000XM6 inderdaad heel smal. Onder een hoek tonen ze wel als betrekkelijke diepe toestellen, waardoor ze bij sommigen een beetje uit het oor steken. 

Dat is muggeziften, want uiteindelijk zijn de Sony’s echt compacte en discrete apparaten. Niet de lichtste op de markt aan 6,5 gram, maar amper zwaar te noemen. Er zit dan ook heel wat technologie in de behuizingen gepropt. Sony zegt overigens dat het nieuwe design mede is ingegeven door klachten van XM5-gebruikers die moeite hadden met het uit de case halen van die toestellen; die lieten zich daarbij lastig vasthouden.

De zoektocht naar het juiste dopje

Noise-cancelling- en basprestaties staan of vallen met hoe goed het dopje in de gehooringang past. Dat is niets nieuws, maar Sony legt er deze keer extra nadruk op. Naast vier paar foamtips (XS, S, M en L) in de milieuvriendelijke verpakking en een dopjestest is er ook assistentie in de app. Een test helpt je om per oor het juiste formaat dop te kiezen. Handig, onder meer omdat niet iedereen zich bedenkt dat je aan elke kant misschien een andere maat nodig hebt. 

Het juiste dopje vinden lijkt nog belangrijker bij de WF-1000XM6. Het nieuwe design moet het qua stabiliteit vooral van dit bevestigingspunt hebben. Zit het losser, dan vallen de toestellen sneller uit. Sowieso is mijn anekdotische ervaring dat de XM5 beter bleef zitten dan de XM6. Dat gezegd zijnde, heb ik met de nieuwe Sony-oortjes rondgelopen en vluchten naar Barcelona en Wenen genomen. Het is bij dat soort trips altijd verre van leuk als je lopend naar de gate een oortje verliest, maar dat is gelukkig nooit gebeurd. Ze blijven dus betrouwbaarder in het oor steken dan je qua pasvorm zou vermoeden.

De Sony's insteken gaat vlug. Je duwt de rechtopstaande boon in je oor en je geeft ze een kleine draai. Dat moest met de XM5’s ook, en het is al gauw tweede natuur. Hoewel de WF-1000XM6-toestellen subjectief niet vederlicht in de oren zitten, is de draagervaring prima. Enige generaties geleden was het buisje waarop het dopje zat groter, wat pijnlijk kon worden na een tijd. Dat is hier niet het geval. Wat wel blijft: de pieptoon die je soms hoort als je de toestellen vastneemt en per ongeluk een microfoon bedekt. Gelukkig kwam dit enkel voor bij het oprapen, niet bij het insteken of uitnemen.

Bediening van de Sony WF-1000XM6: je blijft tikken

Touchcontrols bij oortjes zijn vaak meer een vloek dan een zegen. Valse positieven als je oortjes weer wat moet aandrukken of je draagt een muts, het komt vaak voor. Bij Sony is dit echter al enkele XM-generaties lang een solved problem. Links tikken om te schakelen tussen NC of Omgevingsgeluid is standaard, rechts zijn de mediacontrols. Dat werkt prima, en je kunt de controls helemaal aanpassen via de Sound Connect-app. 

Dat aanpassen ga je wellicht willen doen om het volume vlotter te kunnen veranderen. Dat doe je standaard niet door te vegen, maar door vier (4!) keer te tikken. Ondanks de langere vorm behoort vegen niet tot de opties, een gemiste kans. In de praktijk kun je het beste gewoon manisch beginnen te tikken als je muziek stiller of luider wil, de volumeverandering is toch geleidelijk. 

Als je een tik mist of te traag uitvoert, zal je een track pauzeren of skippen. Sony lijkt zich hier wel van bewust te zijn: veelzeggend zit er in de app een scherm om je te leren met welke snelheid je moet tikken om het volume te veranderen. Een mooie usability-regel is: als je iets moet uitleggen, zit het niet goed in elkaar.

Er is een uitweg. Als je de spraakassistent niet wil gebruiken, kun je overwegen om het schakelen van de ruisonderdrukking naar lang drukken rechts te brengen. Dan kun je met een enkele en dubbele tik links het volume verhogen en verlagen. Het is in elk geval positief dat je een minder optimale bediening zelf kunt rechttrekken. Bij veel oordoppen moet je werken met wat er is.

Overzichtelijke app? Als je dat wenst

Sony heeft zonder twijfel stappen gezet om de eigen app, tegenwoordig Sound Connect geheten, beter in te richten. De WF-1000XM6 heeft zoals veel luxere Sony hoofdtelefoons écht veel instellingen, en allerlei al dan niet handige functies. Voorheen werd je daar als gebruiker meteen aan blootgesteld. Nu is het hoofdscherm van de app is veel cleaner. 

Via Apparaatinstellingen onderaan het scherm kun je de schatkist aan functies opentrekken. Wat fijn is: bij belangrijke functies kun je zelf beslissen of ze permanent op het hoofdscherm een plek mogen krijgen. Je kunt de app dus zo overzichtelijk maken als je wenst.

Zoveel opties

Net als bij andere recente Sony-oortjes heb je een achtergrondmodus die muziek naar de achtergrond duwt. Als je oplet, klinkt deze modus vooral heel dun. Dat is de bedoeling niet, het idee is net dat audio je niet afleidt. Mogelijk is het iets dat mensen met prikkelbare breinen op prijs zullen stellen, terwijl ze sleutelen aan een lastige mail. 

Het is ook een mooi voorbeeld van de eeuwigdurende queeste van Sony om alweer een nieuwe functie toe te voegen aan hun hoofdtelefoons. Het lijkt daarbij geen genoegen te nemen met gewoon een functie toevoegen; er moeten altijd wel meerdere niveaus of opties bij. Die Achtergrond-functie bijvoorbeeld is interessant, maar of je dan ook drie niveaus moet hebben die verschillende situaties simuleren? Mijn kamer, woonkamer of café, dat zijn de opties. Het lijkt wat overkill. 

Alle mogelijkheden bespreken die je vindt onder de elf uitklapbare kopjes bij Apparaatinstellingen: veel zin heeft dat niet. Er zitten er echt een paar bij die de meesten nooit zullen gebruiken en enkelingen geweldig zullen vinden. Een aantal is echter echt wel handig. Met Quick Access bijvoorbeeld kun je snel muziek afspelen via een dienst door te tikken. Dat kan met Amazon Music, Endel (een soundscape-leverancier, handig om focussen of mediteren), Spotify en YouTube Music. Spotify Tap – zo heet het bij die dienst – speelt na twee kleine tikjes een aanbeveling aan, zonder dat je de telefoon erbij moet nemen.   

Sony was de eerste die ooit een functie introduceerde dat muziek pauzeerde als je begon te spreken en de transparantiemodus inschakelde. Tegenwoordig pauzeert het niet meer, maar dempt het. Wat betekent dat even iemand groeten bij een wandeling, de podcast rustig verder blijft lopen. Je kunt wel instellen hoelang de demping duurt, maar als het te kort is zal bij een gesprek de muziek snel weeer opduiken.

Noise-cancelling van de Sony WF-1000XM6: gemaakt om te vliegen

Als er één terrein is waar Sony een ijzersterke reputatie heeft, dan is het wel ruisonderdrukking. Lang verhaal kort: de WF-1000XM6 blijft op dat vlak klasseleidend. De ingenieurs in Japan kunnen dus weer gerust slapen. De voorsprong ten opzichte van de concurrentie is wel kleiner dan voorheen, vooral omdat onder meer chipleverancier Qualcomm grote stappen heeft gezet.

Dan nog, als je oortjes nodig hebt voor lange vluchten, zit je met de WF-1000XM6 gebeiteld. De upgrade op microfoonvlak plus de nieuwe chipset zorgt voor een NC met hoge efficiëntie. In een Airbus 320neo, dicht bij de vleugel, blijft er enkel een stille windruis over. De afsluiting is niet compleet: gekraak van een stoel, de stewardess die iets omroept, de baby een paar rijen naar achter: dat blijf je horen. Tegelijkertijd is de omgeroepen boodschap van de cabincrew niet echt verstaanbaar. 

Als je niet voor Adaptief kiest in de app, biedt de NC geen instelbare niveaus. Of wel? Door Omgevingsgeluid te selecteren, kun je in 20 stappen de hoeveelheid lawaai rondom doorlaten of tegenhouden. Het is een soort omgekeerde van NC-instellingen zoals je meestal krijgt. Bij de adaptieve modus is er een automatische functie (met drie niveaus) én je kunt focussen op de stem. Veel keuzes, het blijft een Sony-ding.

Hier doet de WF-1000XM6 het opvallend goed. Bij het doorlaten van maximaal omgevingsgeluid is er weinig ruis en krijg je een relatief natuurlijke klank te horen. Het is niet geheel evenwichtig, sommige klanken worden overdreven versterkt. Maar het is niet zo storend dat het effectief gebruik in de weg staat. Een snelle vergelijking met de XM5 laat een enorm verschil horen. De vorige generatie produceert in dezelfde modus véél ruis en klinkt storend artificieel. Dit is dus een grote stap vooruit. 

De adaptieve modus lijkt weer een optiefest, maar het zit slim in elkaar. Als je het goed instelt, schakelt de WF-1000XM6 pakweg van absolute stilte naar meer omgevingsgeluid als je gaat van stilzitten naar wandelen. Begin je te lopen, dan hoor je nog meer van je omgeving. Logisch, je beweegt dan sneller, waardoor je tijd nodig hebt om te reageren. Tijdens het testen heb ik een tijdje alles handmatig aangepast, maar na enkele dagen bleek de adaptieve modus een prima hands-off oplossing. Het heeft soms wel z’n eigen wil: toen het vliegtuig begon te taxi'en, schakelde het van weinig NC (veel omgevingsgeluid) naar veel NC. Op zich niet slecht, wel verrassend. 

Bij thuis- en kantoorgebruik scoort de WF-1000XM6 goed. Stofzuigers en straatlawaai worden probaat aangepakt, stemmen en tv-geluid wat minder. Als je echt rustig je ding wil doen op een tablet in de woonkamer terwijl een huisgenoot naar tv kijkt, dan is een over-ears model (zoals Sony's WH-1000XM6) een veel betere keuze. Met de dopjes blijf je wel beter in contact met je omgeving, terwijl je toch voldoende rust geniet. De Sony NC is bovendien niet storend, en produceert zeer beperkt ruis.

Strakker geluid en zeer instelbaar

Met de WF-1000XM5 maakte Sony een grote sprong op vlak van geluidsweergave, met veel strakkere bassen dan voorheen en een betere evenwicht. De wederom vernieuwde, even grote driver van de WF-1000XM6 bouwt daar op verder. Een nummer met een geweldige geluidsmuur als Isle of the Cheetah van HUM klinkt groots maar ook betrekkelijk luchtig. Het drukt niet zwaar op de oren, maar verschijnt wat ruimer en je haalt er goed de individuele gitaren uit. De stem komt hier ook goed los van het gitaargeweld, wat prima is.

Er is ook echt wat detail in het laag – wat vaak ontbreekt bij kleinere drivers – zodat de baslijn bij Yasmine Hamdan’s ‘Hon’ duidelijk uit aparte tonen bestaat. De sirene in dit nummer beweegt ook mooi rond en dooft in de verte uit. Voor draadloze oortjes produceert de WF-1000XM6 dus wel een grootsere. Een grote open hoofdtelefoon, zoals de ROG Kithara die recent nog aan bod kwam, is heel wat driedimensionaler. Maar dat is het compromis dat hoort bij draadloze oordoppen, en Sony’s zet in deze klasse een goede prestatie neer.

Uit de doos blijft het Sony-huisgeluid een beetje ‘donker’, warm met wat minder hoger detail. Dat is ontspannen luisteren, zeker als je aandacht bij de stemmen van Brandon Flowers en Phoebe Bridgers zit bij ‘Runaway Horses’ op het atypische maar mooie ‘Pressure Machine’ van The Killers. Dat die akoestische gitaar iets minder is of dat je bij sommige klassieke muziek in een kleinere zaal staat, dat is minder van belang. Overigens vond ik bij hoge volumes sommige tracks wat ongenaam hard en hoekig klinken, zoals bij ‘In the Car Outside’, maar te luid luisteren is sowieso te mijden. Luisteren gebeurde overigens met lossless streams via Qobuz.

Discussies over het huisgeluid zijn ook niet zo relevant. De WF-1000XM6 laat zich gewillig tunen via een uitgebreide 10-banden equalizer. Daarnaast is er ook een aantal vaste presets, maar desgewenst zelf even zoeken naar een juiste afstelling is zeer de moeite waard. De functie 'Uw eigen equalizer vinden' blijf ik geweldig vinden. Je speelt een track af die je goed kent, waarna je in twee stappen telkens kiest tussen vijf iets andere weergaves. Uiteindelijk krijg je een equalizerpreset die aan je smaak beantwoordt. Helaas is dit nu net een functie die wegestopt zit in de Apparaatinstellingen in de app; een plekje in de equalizer was logischer geweest.

Gemengde resultaten bij gesprekken

De spraakkwaliteit geboden door de WF-1000XM6 in thuisomstandigheden is goed. Honderd procent natuurlijk is het niet, maar de verstaanbaarheid is puik. De impact van wind is ook beperkt, maar niet afwezig. Bij veel omgevingslawaai was het toch een gemengde ervaring. Een eerste sessie zag de WF-1000XM6 ingrijpen pas na een 2-3 seconden op achtergrondlawaai, met een serieuze reductie in verstaanbaarheid. Een tweede sessie bracht hetzelfde, met dan plots na tien seconden weggefilterd omgevingsgeluid én een heldere stem. Het lijkt dus wel wat tijd te vereisen, verrassend gegeven de nadruk die Sony op deze functie legde. Dit lijkt wel een softwareding, het zou me niet verbazen als een firmware-update de prestaties op dit vlak verbetert. 

Conclusie

De WF-1000XM5 was een klasseleider, net als de eerdere WF-1000X-modellen. Dat Sony veel heeft aangepast aan de WF-1000XM6 is normaal. Je hebt nu eenmaal een bepaalde status. Die raakt de nieuwe generatie oordoppen van Sony niet kwijt. Technisch is er veel veranderd, wat je het meest merkt aan de noise-cancelling. Die blijft klasseleidend en geschikt voor alle situaties, tenzij je je echt helemaal wil afzonderen van de omgeving. Dan blijven over-ears de aangewezen optie.

De fraaie geluidsweergave die je bovendien helemaal kunt aanpassen en de uitstekende accuduur vormen meer redenen om voor de WF-1000XM6 te kiezen. Ondanks wat kleine kritieken is de gebruikservaring ook prima. Sony moet misschien eens leren kiezen in het leven, maar de weelde aan opties stoort niet. De spraakkwaliteit - nochtans een uithangbord van dit product - vond ik buiten tegenvallen. Spijtig, en hopelijk aan te pakken met een update.

Dit alles zorgt ervoor dat de WF-1000XM6 nog altijd een van de beste allround-keuzes blijft. Met name als je noise-cancelling nodig hebt bij het forenzen of reizen. Wel staan deze oortjes niet langer op een eenzame hoogte: er zijn rivalen (zoals Apple, JBL en Bowers & Wilkins) die op bepaalde vlakken meer te bieden hebben. Dat gezegd hebbend, blijft de Sony WF-1000XM6 een uitstekende keuze.

Sony WF-1000X M6